nar kız. nar kız karların üzerinde oturuyordu. üşümüyordu. etrafındakilerden sıkılmıştı.çünkü etrafındakiler pek bi etrafındaydılar.aynı cümleler kuruluyordu gün boyu ve aynı şeylere gülünüyordu. kar soğuktu ama nar kız üşümüyordu.etrafındakiler hasta olmaktan pek bi korkuyorlardı. gelmediler. canına minnetti nar kızın. oturduğu yeri çevreleyen bi çember çizdi nar kız baş parmağıyla. bi miktar dondu baş parmağı. ama önemi yoktu. işte şimdi kendini hür hissetti nar kız.nar kıza ait bi alan olmuştu sonunda. o alana kimse giremezdi çok dar olabilirdi lakin ona aitti. bi bardakta tarçınlı süt olsaydı elinde. . düşünceleri yumşardı o vakit. oturdu orada uzunca bi süre. soğuklukla doldurdu ciğerlerini. sanki dondurma soluyordu bu gün oksijen yerine. tatlı , üşütücü. . orada günlerce oturabilirdi nar kız. en sevdiği şeyi hürce yapabilirdi. kimse karışamazdı. üzerinde etrafındakilerin bakışı olmadan. düşünürdü hayat üzerine. asla vazgeçemeyeceği şey buydu. durur etrafındakileri gözlemler ve içinden yorumlar yapardı. bu yorumların hiçbişiye faydası yoktu ama vazgeçemiyordu işte. kafasını bunlarla doldurup üzülürdü. belliki üzülmekten az da olsa bi haz duyuyordu. nar kız oturmaya devam ediyordu. karşıdan birinin geldiğini gördü. çok uzaktaydı. önce onu köpek sandı. biraz tedirgin oldu. yaklaştıkça bi insan olduğunu farketti. o na doğru yürüyordu insan sanki ilk adımdan istikametini nar kıza doğru belirlemişti. iyice yaklaştı. portakal oğlandı bu. ah portakal oğlan. nasılda aniden çıkıp gelmişti. nerden bilmişti nar kızın bunaldığını. yaklaştı. . nar kızın gülümsemesini seçer olmuştu artık portakal oğlanın. o kadar yaklaşmıştı. ayağa kalkmadı nar kız. . portakal oğlan bi süre onun baş ucunda dikildi gülümsyerek gözlerine bakıyordu nar kızın. sonra tam nar kızın gözlerini görecek şekilde karşısına bi çember çizdi ve içine oturdu. hiç bişiy söylemiyordu. birbirlerine bakarak karı soludular. birbirlerini öylesine iyi anlıyorlardıki. . herhangi bi sözcük o anı bozabilirdi.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder