x

canım kelimeler. derdime derman olun. tercüme edin hislerimi çünkü hiçbiriniz hislerimi direk ifade edecek güce sahip değilsiniz. 'çok canım sıkılıyor' benzeri bir durumdayım. bir damla göz yaşı sizin yerinizi aldı kelimeler . . .öylesine güçlü, öylesine ani, öylesine laf dinlemez , öylesine gururlu akıyorki karşısında hiç bişiy duramıyor.' bekle' diyorum .' sabır' diyorum. 'umut' diyorum. olmuyor. hepsi öylesine anlamını yitirdiki tek dirençli şey gözyaşım oldu. bir anda yanaklarım ıslanıveriyor. ellerimle siliyorum.. . şu hayatta en çok güvendiğim şey ellerim. varlığına en çok emin olduğum şey ellerim. . yine yardımcı olmaya calışıyorlar bana. ellerim göz yaşımı kulağıma doğru atmaya çalışıyorlar. yok edemeyeceği için saklamaya çalışıyorlar canım ellerim. . nasılda beni düşünüyorlar 'aman kimse görmesin' diyorlar.
xpeki, hayat tekerrür ediyor. 3 yılda bir. başa dönüyor. yeni bi hayat başladığımı sanıyorum. yeni bi yere gidiyorum. yeni insanlarla tanışıyorum. sonra çoğu eski çıkıyor. misal bi çukulata almışım eve gelmişi bi bakmışım tarihi geçmiş gibi bi durum. artık kimse, hiç bi yer yeni değil. benzerlikler şaşırtıyor öncelikle, ardından üzüyor. nereye gitsem artık öğrendim ki olanlar aynı!
xdurduramıyorum. arkadaşlarımı arayıp 'mutsuzum' diyorum. bu benim için bi soru. cevabını bekliyorum üstelik. istiyorum ki, umuyorum ki biri bişiy söylüycek ve geçicek. bu nasıl bi medet ummaktır ya rab?

z.

zzzklasık müzük.
zzz mutfaktaki sandalyede kimse olmadan geçirdiğim 5 dakikayı hiçbişiye değişmeyecek duruma düşmek hayat sanırım.
zzzşişenin kapağı açılmıyor diye göz yaşı dökmek.
zzzesnaf sevgisi.
zzzaraç yerine konulmak!
zzzyahya.
zzzumut kılığındaki işkence!
zzzya olmazsa. .
zzzradikal.
zzzabaza!!
zzzyağlı yemek yerine yemekli yağ yapan gız.
zzzbi paket sabır lütfen.
zzzbekliyorum.

nezamanbiçokşeynormalolacak

nar kız. nar kız karların üzerinde oturuyordu. üşümüyordu. etrafındakilerden sıkılmıştı.çünkü etrafındakiler pek bi etrafındaydılar.aynı cümleler kuruluyordu gün boyu ve aynı şeylere gülünüyordu. kar soğuktu ama nar kız üşümüyordu.etrafındakiler hasta olmaktan pek bi korkuyorlardı. gelmediler. canına minnetti nar kızın. oturduğu yeri çevreleyen bi çember çizdi nar kız baş parmağıyla. bi miktar dondu baş parmağı. ama önemi yoktu. işte şimdi kendini hür hissetti nar kız.nar kıza ait bi alan olmuştu sonunda. o alana kimse giremezdi çok dar olabilirdi lakin ona aitti. bi bardakta tarçınlı süt olsaydı elinde. . düşünceleri yumşardı o vakit. oturdu orada uzunca bi süre. soğuklukla doldurdu ciğerlerini. sanki dondurma soluyordu bu gün oksijen yerine. tatlı , üşütücü. . orada günlerce oturabilirdi nar kız. en sevdiği şeyi hürce yapabilirdi. kimse karışamazdı. üzerinde etrafındakilerin bakışı olmadan. düşünürdü hayat üzerine. asla vazgeçemeyeceği şey buydu. durur etrafındakileri gözlemler ve içinden yorumlar yapardı. bu yorumların hiçbişiye faydası yoktu ama vazgeçemiyordu işte. kafasını bunlarla doldurup üzülürdü. belliki üzülmekten az da olsa bi haz duyuyordu. nar kız oturmaya devam ediyordu. karşıdan birinin geldiğini gördü. çok uzaktaydı. önce onu köpek sandı. biraz tedirgin oldu. yaklaştıkça bi insan olduğunu farketti. o na doğru yürüyordu insan sanki ilk adımdan istikametini nar kıza doğru belirlemişti. iyice yaklaştı. portakal oğlandı bu. ah portakal oğlan. nasılda aniden çıkıp gelmişti. nerden bilmişti nar kızın bunaldığını. yaklaştı. . nar kızın gülümsemesini seçer olmuştu artık portakal oğlanın. o kadar yaklaşmıştı. ayağa kalkmadı nar kız. . portakal oğlan bi süre onun baş ucunda dikildi gülümsyerek gözlerine bakıyordu nar kızın. sonra tam nar kızın gözlerini görecek şekilde karşısına bi çember çizdi ve içine oturdu. hiç bişiy söylemiyordu. birbirlerine bakarak karı soludular. birbirlerini öylesine iyi anlıyorlardıki. . herhangi bi sözcük o anı bozabilirdi.

b.kale

nüfus müdürlüğü.
yapacak okadar hiçbişiyim yoktuki.
dünyanın en çirkin ilçesindeydim zati.
zira öğla arasıydı da.
nüfusataki öğle arasına çıkmayan bacım,
içeridei bi sandalyeye ilişmeme izin verdi.
1 saatlik ara boyunca kabancığımın
tüycüklerini yoldum.

uzayvariyerden hayretlerle . .

ajandam bile karıştırılıyor!

üçüncü sınıftaydım. okuma parçamızı okumuştuk türkçe dersinde. konu şöyleydi: erikli- amcalı bişiydi. bi amca eşeğinin kefelerine erik yüklemiş gidiyormuş. eşeğin her sallanışında bikaç erik düşüyormuş yere. bunu gören bi çocuk eşeğin ardısıra yürüyüp düşen tüm erikleri topluyormuş. nihayet amca varmak istediği yere varmış. çocuk erikleri adama vermiş. adam şaşkınlıkla bakmış. çocuğun bu davranışından dolayı topladığı erikleri ona vermiş. falan filan. parça buydu işte. neyse. uncu hocam soruları ev ödevi olarak vermişti. bi tane soru şuydu: 'okuduğunuz parçaya uygun bi başlık bulunuz.' böyle bi soruyla ilk kez karşılaşmıştım. bilemedim. erikli- amcalı bi başlık yazdım.sonra ders geldi. sorular cevaplanıyordu. başlıklarımız benzerdi. yalnız bi gız vardı esra. onunki farklıydı. 'dürüstlüğün bedeli' uncu hocam o kadar beğendiki bunu parçanın gerçek başlığı olarak seçti. çok ağırıma gitmişti. nasıl olur, böyle bişiy nasıl aklına gelirdi ki?
sonradan öğrendimki başlığı örtmen olan babası tayin etmişti.
işte bununla başlayan haksızlıklar silsilesi hiç son bulmadı. .
uzayvariyerden sevgilerle. . .