hayatım diyorum,çünkü benimsin. kimsenin değil,sadece benim -beynime iyice sokmak amacıyla aynı anlama gelen iki cümle yazdım- sanki karışmaya karar verdin yine,haklısın sende sıkılıyosun dimi. ama bu karışıklığın tek sana kalsa tamam esasında beni etkiliyo. sen sadece bi isimsin. hayat denmiş işte. ama ben'im aslında sen.
az bekle tamam mı. lütfen. biraz daha güçlenmeliyim,sonra karış..
şimdi bişiy oluyo 'hayat çok garip' diyoruz. anlaşamıyoruz biz,senle konuşmak istemiyorum deniyo mesela bize -biz yok lan ben var- o zaman deniyo mesela bu cümle. bi bokada yaramıyo.
neyse bağlayamadım,düşünceler sevişiyo şimdi çünkü.
şunu diyim ama ben seni karışık sevmiyorum. yani ben beni karışık sevmiyorum. ya da karıştığın anda ortaya çıkan 'napcam şimdi ben' durumunu hiç sevmiyorum. ha bi de 'yine, aynı..vb' kelimelerden oluşan cümleler sarfetmeyi hiç mi hiç sevmiyorum.
velhasıl, etkine tepkim hiç olucak.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder